De ontbrekende tekst van De verschrikkelijke belevenissen van Barnaby Brocket

De verschrikkelijke belevenissen van Barnaby Brocket

De verschrikkelijke belevenissen van Barnaby Brocket

Het is denk ik het ergste dat je als uitgever kan overkomen. Je drukt een boek, start de verkoop en komt er pas later achter dat er een stuk tekst in het boek ontbreekt. Het gebeurde onlangs in het boek De verschrikkelijke belevenissen van Barnaby Brocket van John Boyne. ‘Gelukkig’ mogen diegenen die het boek hebben gekocht een digitale versie van het boek gratis downloaden.

Tussen pagina 132 en 134 is een stuk tekst verdwenen. Hoe is het mogelijk? Wie heeft er zo verschrikkelijk zitten slapen? Ik kan het me niet voorstellen dat je zo’n fout over het hoofd ziet. Maar gebeurd is gebeurd. Dan moet je op zoek naar een oplossing. Uitgeverij De Boekerij heeft ervoor gekozen om kopers een gratis e-book te geven. Zij moeten dan wel het eerste woord van pagina 44 van het bewuste boek invullen op ebook.nl/boyne.

Keurig opgelost? Nou, niet echt. Want jouw boek is gewoon incompleet. En een digitaal boek, wat heb je eraan als je het papieren exemplaar al bezit? Bovendien moet je eerst weer een account aanmaken en… Lastig, lastig, lastig. Ik zou een nieuw boek willen hebben. Mijn incomplete gekochte exemplaar ruilen voor een nieuwe waar de tekst wel in staat.

Maar over de andere kant, het is maar een klein stukje tekst. Print het uit en stop het tussen pagina 132 en 134. En vooral niet boos worden. Uiteindelijk is een foutje menselijk. Kijk voor de ontbrekende tekst hieronder.

Verdwenen tekst De verschrikkelijke belevenissen van Barnaby Brocket:

Barnaby sloeg alles met veel interesse gade en richtte zijn blik toen op zijn reisgenoot, die verdiept was in een artikel, ook al wist Barnaby zeker dat hij hem ongeveer een half uur geleden precies dezelfde bladzijde aandachtig had zien lezen.
Natuurlijk was Barnaby de vorige avond, toen hij Charles voor het eerst ontmoette, van zijn stuk gebracht door de donkerrode littekens en gerimpelde huid die zijn gezicht bedekten van vlak onder zijn rechteroog tot aan de linkerkant van zijn kin. Eén oor zag er ook nogal eng uit, en boven zijn rechterwenkbrauw was een stuk helderwitte huid dat helemaal glad leek. Ook al wist hij dat het onbeleefd was, toch bleef hij staren tot Charles uiteindelijk de krant liet zakken en hem aankeek.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Nieuws

Recensie: Lenins balsem – Pieter Waterdrinker

Lenins Balsem - Pieter Waterdrinker

Lenins Balsem – Pieter Waterdrinker

Zo anders, maar toch zo typisch Russisch. Pieter Waterdrinker is met het boek Lenins balsem erin geslaagd een compleet andere roman over Rusland te schrijven. Een keer geen spionage en KGB, maar een verhaal over een Nederlandse jongeman die langzaam in het moeras van corruptie en criminaliteit wegzakt. En ondertussen gooit de Sovjet Unie in sneltreinvaart het communisme van zich af.

Moskou 1991. Het Sovjetrijk beleeft zijn nadagen. Miljoenen mensen staan voor lege winkels in de rij. De 26-jarige jurist en kruidenierszoon Olaf Weber wordt door een Belgische reisorganisatie in Moskou gestationeerd, waar hij al snel verzeild raakt in de onderwereld van zwarthandelaren, pooiers, hoeren en oplichters.
Weber ontmoet er de aartsritselaar Alexander Perelman, die hem in vertrouwen neemt: Perelman vertelt hem dat de balsem, waarin het lijk van Lenin sinds zijn dood in 1924 om de zoveel tijd wordt ondergedompeld, tevens een schoonheidselixer is. Het belooft eeuwige jeugd. Nu het IJzeren Gordijn is gevallen en de wereldmarkt lonkt, kunnen Weber en Perelman met deze wonderzalf goud verdienen. Ze worden partners.
Alleen: hoe komen ze aan de geheime formule van de mysterieuze balsem?

Waterdrinker vertelt een verhaal dat zo onwaarschijnlijk is, en toch weet hij het gevoel te geven dat het echt mogelijk is. Een schoonheidselixer uit het balsem van Lenin? Prachtig gevonden. En die Russen zijn zo krankzinnig in dit verhaal, dat je hen gewoon gaat geloven. In tussentijd is Olaf Weber nogal goedgelovig en laat hij zich behoorlijk meeslepen door zijn ‘interessante’ vrienden. Het levert prachtige situaties op.

Wanneer je van spanning, absurditeit en Rusland houdt, dan is dit boek echt een topper. Maar ook voor diegene die gewoon een vermakelijk boek zoekt en niets met Rusland heeft, is dit een aanrader. Pieter Waterdrinker heeft een zeer aantrekkelijk schrijfstijl die ongelofelijk makkelijk wegleest.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Recensie, Roman

Met nieuwe naam Polare sneeuwt De Slegte onder

Selexyz, De Slegte en Polare. Het is hetzelfde als 1+1=2. Want de samengevoegde boekhandels Selexyz en De Slegte gaan verder als Polare. Wat dat laatste met een boekhandel te maken heeft? Geen idee. Het klinkt in ieder geval doods voor de liefhebber van De Slegte.

Officieel is het allemaal nog niet. Maar boekensite MustReads.nl is er nogal van overtuigd. Zij hebben onderzoek gedaan in het Benelux Merkenregister en diverse aanvullende ‘bewijzen’. 21 juni zal de nieuwe naam officieel naar buiten worden gebracht.

Ik vind het jammer dat de namen Selexyz en De Slegte uit het straatbeeld verdwijnen. De Slegte zelfs iets erger dan Selexyz. Want wat kon je daar heerlijk rondsnuffelen. Niet alleen tussen nieuwe boeken, maar ook op de tweedehands afdeling. Selexyz heeft wat dat betreft een iets elitaire uitstraling. Prima plek om een boek te kopen, maar veel minder een zaak waar je een middag gaat snuffelen. Wat passen deze twee partijen daarom ook op het eerste oog slecht bij elkaar. Alsof het straatschoffie dat een dag op pad gaat met een heer van stand. Dat kan haast niet goed gaan.

Deze fusie gaat dus een compleet nieuwe winkel opgeleverd. Natuurlijk moet die zaak een nieuwe naam. Maar Polare? Daar trek je geen extra klanten mee. Plus dat het mij als fan van De Slegte ook weer elitair voorkomt. Gelukkig kent mijn omgeving ook nog enkele onafhankelijke tweedehands boekwinkels. En hoef je van rondsnuffelen in de krochten van het internet niet te niezen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Opinie

Dramatiek in Het winterpaleis is te overheersend

Als liefhebber van boeken over Rusland en de Sovjet Unie heb ik onlangs het boek Het winterpaleis van John Boyne geprobeerd te lezen. Proberen, want halverwege heb ik het boek aan de kant gelegd. Veel te veel drama.

Het winterpaleis - John Boyne

Het winterpaleis – John Boyne

Dat klinkt alsof Het winterpaleis een slecht boek is. Dat is niet het geval. Het is helemaal niet slecht geschreven. Integendeel zelfs. Maar waar ik hoopte op een verhaal met veel meer Rusland, kwam ik bedrogen uit. Het is de kanker van Zoya, één van de twee hoofdpersonen in het boek, dat overheerst. Plus al die andere drama’s die het gezin Jachmenev door de jaren heen heeft beleefd. Iets te veel van het goede (of slechte), wat mij betreft.

In Het winterpaleis gaat het over de tachtigjarige Georgy Jachmenev, die in Engeland woont met zijn geliefde vrouw Zoya. Hun huwelijk is liefdevol, maar getekend door tragedie: het verlies van geliefden en de ervaringen van een leven in ballingschap. Als Zoya ernstig ziek wordt, maakt het paar zich op om nog eenmaal naar het Rusland van hun jeugd te reizen, het land dat hen heeft gemaakt en gebroken. Georgy en Zoya nemen de lezer mee op een spannende, emotionele reis naar Sint Petersburg in het begin van de twintigste eeuw, naar het winterpaleis van de tsaar en zijn vrouw. Het was een tijd van verandering en dreiging, waarin ook een onverwachte, onmogelijke liefde opbloeide. Een liefde die leidde tot een gevaarlijke vlucht door het Europa van tussen de wereldoorlogen. Het winterpaleis is een meeslepend epos dat decennia en continenten omspant en de lezer ademloos achterlaat.

Bovenstaande alinea is de officiële omschrijving van de uitgeverij over het boek. Een emotionele reis is het zeker, de spanning is tot halverwege echter ver te zoeken. Ik zou er graag meer over willen vertellen, maar dat gaat me niet lukken. Heb jij het hele boek wel gelezen, dan ben je welkom om dit artikel aan te vullen.

Hoewel ik het boek niet geheel gelezen heb, denk ik toch één veilige tip te kunnen geven. Mensen die niet van al te veel dramatiek houden, moeten zeker niet aan Het winterpaleis beginnen.

1 reactie

Opgeslagen onder Boeken, Roman

Zeg me wie ik ben krijgt ereplaats in boekenkast

Zeg me wie ik ben - Julia Navarro

Zeg me wie ik ben – Julia Navarro

Liefst 830 pagina’s dik. Met Julia Navarro haar boek Zeg me wie ik ben krijg je kwantitatief erg veel waar voor je geld. Maar waar menig dik boek doorgaans zijn weglegmoment kent, is Zeg me wie ik ben van het begin tot het einde spannend. Een topprestatie!

In Navarro haar roman draait het om een jonge Spaanse journalist die de opdracht krijgt onderzoek te doen naar zijn onbekende overgrootmoeder. Het is een zoektocht die begint vlak voor de Spaanse burgeroorlog en die de lezer meeneemt Madrid naar het Moskou onder Stalin, Nazi-Duitsland, fascistisch Italië en naoorlogs Berlijn. Gaandeweg komt de journalist achter het bijzondere leven van Amelia Garayoa. Een vrouw uit een rijke familie die gedreven door liefde en naïviteit niet altijd de verstandigste keuzes heeft gemaakt en die haar in aanraking brengt met verraad, vaderlandsliefde en marteling.

De rol van de jonge journalist is slechts klein. Hij bezoekt alleen mensen die zijn overgrootmoeder  hebben gekend. Volledig chronologisch door de tijd heen wordt je als lezer in elk avontuur getrokken van Amelia Garayoa, die lezen als een verhaal op zich. Een uitstekende keuze van de schrijfster. Regelmatig  is het echter jammer dat de journalist weer op bezoek moet bij een andere getuige uit het leven van Amelia. En de ruzies die de journalist met zijn moeder heeft, zijn ook overbodig.

Maar het verhaal van Amelia Garayoa is geweldig. De schrijfster had een kapstok nodig om het aan op te hangen en heeft daarvoor de jonge journalist uitgekozen. Het zij haar vergeven. Want al met al is het gewoon een heerlijk boek.  In mijn ogen niet het beste boek in mijn boekenkast, maar het verovert zeker een ereplaatsje.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Recensie, Roman, Spanning, spionage, Thriller

Esther Verhoef schrijft met Tegenlicht opnieuw succesnummer

Tegenlicht - Esther Verhoef

Tegenlicht - Esther Verhoef

Laat Esther Verhoef een boek schrijven en het wordt gegarandeerd een succes. Dat blijkt wel weer met Tegenlicht, dat deze week uit het niets op nummer 1 terecht komt in De Bestseller 60. Opmerkelijk is het misschien niet eens zo, bijzonder des te meer.

Nederland kent op dit moment enkele zeer populaire literaire thriller schrijfsters. Naast Verhoef  denk ik dan bijvoorbeeld aan Saskia Noort, Simone van der Vlugt en Suzanne Vermeer. En misschien voegt zich daar binnenkort ook wel Linda van Rijn bij, die deze week De Bestseller 60 binnenkomt met Last Minute. De literaire thriller is populair, dat mogen we wel concluderen. Volgens velen zijn het vrouwenboeken. Misschien is dat ook wel zo. Op advies van Jean van Dijk lees ik nu Close Up van Esther Verhoef. En eerlijk is eerlijk, ik doe het met plezier.

Maar Tegenlicht is geen boek zoals we dat van de schrijfster kennen. Geen moord en doodslag. Het is een boek over een tragische jeugd, deels gebaseerd op Verhoef haar eigen jeugd. Ze laat zien hoe het een gepest en verwaarloosd meisje later in haar leven vergaat. Desondanks is het bij de start van de verkoop onmiddellijk weer populair. En dat heeft ze te danken aan de prima reeks boeken die ze hiervoor heeft geschreven.

Tegenlicht

Vera Zagt heeft het niet gemakkelijk gehad als kind. Haar moeder zat vaker in een psychiatrische inrichting dan dat ze thuis was, haar autoritaire vader behandelde haar alsof ze een van zijn rekruten was en gepest worden op school was ook eerder regel dan uitzondering.
Als volwassene heeft Vera nog altijd een beschadigd zelfbeeld. Ze is inmiddels twintig jaar samen met Lucien Reinders, een succesvol ondernemer. Haar huwelijk, haar werk als dierenfotografe en haar huis – ‘t Fort – zijn de drie wankele pijlers waarop haar leven steunt.
Wanneer de relatie met Lucien onder druk komt te staan, raakt Vera in paniek en vlucht in een buitenechtelijke verhouding. Dan gebeuren er meer dingen waardoor ze langzaam maar zeker de controle verliest. Vera zal zich moeten losmaken van haar traumatische ervaringen en haar zorgvuldig opgebouwde muren moeten afbreken. Vera moet leren leven en vertrouwen krijgen. Maar is het daarvoor niet te laat?

1 reactie

Opgeslagen onder Boeken, Niet gelezen, Nieuws, Ranglijst, Thriller

Recensie: Broomby beschrijft lijden goed in De man die naar Auschwitz wilde

De man die naar Auschwitz wilde

De man die naar Auschwitz wilde

Uit het niets verscheen afgelopen week het boek De man die naar Auschwitz wilde van Denis Avey en Rob Broomby in De Bestseller 60. Nou ja, uit het niets, dat ook weer niet. Al eerder stond De man die naar Auschwitz 24 weken in de ranglijst. Toevallig heb ik het kort geleden gelezen en het boek heeft mij behoorlijk gegrepen.

Al ruim een half jaar lag De man die naar Auschwitz wilde in mijn boekenkast. Jarenlang heb ik alle boeken over de Tweede Wereldoorlog versleten. De interesse is er nog altijd, maar de wil om er over te lezen is een beetje over gegaan. Vandaar dat ik er best tegen op zag. Ook omdat het best een zwaar onderwerp is en een waargebeurd verhaal. Maar toen ik er eenmaal in begon was dat gevoel snel verdwenen. De man die naar Auschwitz wilde is vrij luchtig geschreven, terwijl er niet om de hete brij wordt heen gedraaid.

Denis Avey, een dappere jonge Britse soldaat, vecht in de Tweede Wereldoorlog in Noord-Afrika. Daar wordt hij in 1944 krijgsgevangen genomen. In het werkkamp in Duitsland waar hij terechtkomt, werkt hij zij aan zij met gevangenen uit het nabijgelegen Auschwitz. Denis is geschokt door de verhalen die hij van hen hoort en voelt het als zijn plicht er met eigen ogen kennis van te nemen en de wereld ooit zijn verhaal te kunnen vertellen. Denis vat het gewaagde plan op van kamp te wisselen met een jonge joodse gevangene uit Nederland. Gekleed in diens smerige gestreepte kampkleding met gele ster loopt hij tussen andere gevangenen onder de poort met Arbeit Macht Frei Auschwitz binnen, niet wetende wat hem te wachten staat en of ze elkaar ooit weer zullen zien.

De titel van het boek doet vermoeden dat het verhaal zich volledig in Auschwitz afspeelt, maar dat is niet het geval. Ook de hele voorgeschiedenis van Denis Avey in het leger wordt op goede wijze omschreven. Je wordt in het verhaal gezogen en leeft met Avey mee. Na zijn gevangenneming wordt hij naar Auschwitz gebracht. Hoewel Avey niet in het Jodenkamp komt, komt hij als dwangarbeider wel in contact met Joodse dwangarbeiders. Hij ziet de mensen om zich heen lijden en verschillende sterven. Hij ziet ook dat de Joodse gevangenen het zwaarder hebben dan de krijgsgevangen soldaten. Hij wil dat verschil aan den lijve ondervinden. Rob Broomby heeft dit lijden goed verwoord. Niet te zwaar, wel erg eerlijk. Daardoor sloeg ik het boek na de laatste bladzijde met een prettig gevoel dicht en kan ik het een ieder met interesse in de Tweede Wereldoorlog aanraden.

 

1 reactie

Opgeslagen onder Boeken, Ranglijst

‘Wallraff was Stasi-informant’

Ik (Ali) - Günther Wallraff

Ik (Ali) - Günther Wallraff

‘Icoon van Duitse linkse intelligentia bladdert af’, meldt het GPD vandaag. Het ‘icoon’ is Günther Wallraff, de schrijver die bekend werd dankzij zijn boek Ik (Ali). Hierin vertelt hij in 1985 beschrijft hoe hij twee jaar lang undercover werkte als Turkse gastarbeider bij verschillende bedrijven in West-Duitsland. Nu blijkt volgens dagblad Die Welt dat hij daarvoor heeft samengewerkt met de Oost-Duitse geheime dienst Stasi. Maar is dat erg?

Lang geleden heb ik ook ooit Ik (Ali) gelezen. Een indrukwekkend boek, waarin Wallraff aan den lijve ondervindt hoe zwaar gastarbeiders het hebben in West-Duitsland. En dat is wel even schrikken. Echt lekker vond ik het boek echter niet lezen. Desondanks kan ik het iedereen aanraden. Feit is dat de Bundesrepublik Deutschland er niet goed vanaf komt. En dat is nu net waar de communistische DDR op uit was.

Uit Stasi-documenten blijkt volgens dagblad Die Welt nu dat Wallraff voor dit boek heeft samengewerkt met journalist Frank Berger, die spion was voor de DDR. Het is niet de eerste keer dat hij wordt beschuldigd van banden met de Stasi. Ook in 2003 werd werd hij gezegd dat hij een inoffizieller Mitarbeiter van de geheime dienst was. Dit heeft Wallraff altijd ontkend.

Wat als Wallraff nu werkelijk voor de Stasi heeft gewerkt? Zijn boeken zijn maatschappij kritisch. Daar is helemaal niks mis mee. Hij heeft waarschijnlijk vele gastarbeiders geholpen door de belabberde werkomstandigheden aan te stippen. Tot zover geen probleem. Maar wat als hij gelogen heeft in bijvoorbeeld Ik (Ali), om op deze wijze een steentje bij te dragen aan een mogelijke communistische revolutie? Dat zou kwalijk zijn. Dan wordt het boek op slag fictie. En voor een fictief boek is Ik (Ali) gewoon niet goed genoeg.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Nieuws, Schrijvers, spionage

Verzameling beste columns Martin Bril populair

Heimwee naar Nederland - Martin Bril

Heimwee naar Nederland - Martin Bril

Eén van Nederlands bekendste columnisten was Martin Bril. De Amsterdammer schreef voor onder andere Het Parool en De Volkskrant. In 2009 overleed Bril aan slokdarmkanker. Zijn beste mooiste stukken zijn nu verzameld in het boek Heimwee naar Nederland. Dat Bril nog altijd populair is blijkt uit De Bestseller 60. Hij komt deze week binnen op de zevende plek en is daarmee de hoogste binnenkomer.

Vele jaren trok Martin Bril er in zijn auto op uit om Nederland te beschrijven. Bril wist dat ons land vol zit met verhalen, en hij keerde dan ook altijd terug met een verhaal, dat de lezers van Het Parool, en later de Volkskrant, de volgende dag mochten lezen. Bril reisde om zijn land, maar vooral zichzelf te begrijpen, om een structuur te creëren waar het ritme van zijn dagelijkse column bij gedijde. En het werkte: honderdduizenden lezers werden door Bril geïnspireerd, door zijn levenslust, zijn mededogen, zijn irritaties en zijn verbazing. Hij was de ultieme chroniqueur van het moderne Nederland in al zijn verschijningsvormen.
Heimwee naar Nederland bevat de mooiste stukken die Bril over ons land schreef. Geen dorp blijft onbesproken, geen visboer onbezocht. Van de bakker op de hoek, een bezoek aan de braderie en de jongeren voor het jeugdhonk tot de geur van vers gemaaid gras: Martin Bril weet het Nederlandse zielenleven feilloos in woorden te vangen.

Overigens staat En dan nog iets van Paulien Cornelisse nog immer op de eerste plek in de Bestseller 60. Daarnaast nemen de boeken Spotgaai (9), Vlammen (5) en The Hunger Games (3) van Suzanne Collins een enorme vlucht op de ranglijst, dankzij het uitkomen van de film The Hunger Games.

Kijk hier voor de gehele Bestseller 60.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Ranglijst

Recensie: Mart Smeets De Afrekening sleept je niet mee

De Afrekening - Marts Smeets

De Afrekening - Marts Smeets

Het klinkt als een spectaculaire thriller, maar het is eigenlijk een semi-biografisch verhaal. In De Afrekening  laat Mart Smeets journalist Stijn Miller over zijn leven spreken tijdens alle Tour de Frances die op Nederlandse bodem zijn geweest. Stijn Miller, SM, MS, Mart Smeets. Van de eerste in 1954 in Amsterdam, tot de Tour start in 2010 in Rotterdam, waar Miller (Smeets) zichzelf tegenkomt.

Het is 1954 als Miller aan de hand van zijn vader het Olympisch Stadion betreed en voor het eerst de Tour beleefd. De 7-jarige jongen raakt bevlogen door het wielrennen. In zijn studentenjaren wordt dat minder, maar dat draait bij als Miller als journalist de Tour voor het eerst mag bijwonen. Langzaam werkt het verhaal toe naar de Grand Depart van de Tour van 2010 in Rotterdam. Daar waar de afrekening plaatsvindt.

Voor het verhaal is het leuk, maar eigenlijk duurt die hele geschiedenis voorafgaand aan Rotterdam 2010 veel te lang. Je moet een wielerfan zijn om er desondanks van te kunnen genieten, wat mij met moeite lukte. Want Smeets zijn schrijfstijl is te zakelijk, je raakt niet betrokken bij het verhaal. Dat verandert wanneer de Tourstart van 2010 in Rotterdam  gehouden wordt. Miller ontvangt een dreigtelefoontje dat een aantal mensen hem en Lance Armstrong kapot willen maken. Hier houdt het biografische gedeelte in het boek op, aangezien het boek al voorafgaand aan de Tourstart in Rotterdam werd uitgegeven. Desondanks heb je ergens het gevoel dat het Smeets wel zelf zou kunnen overkomen, wetende dat hij naast vele fans ook echte tegenstanders heeft.

In ieder geval neemt de spanning enorm toe. Niet alleen wordt Miller bedreigd, hij gaat ook voor een one night stand met zijn personal assistant. Dat dat mislukt is uiteindelijk de schuld van zijn vriendin, die hem vlak voor de daad belt. Misschien maar goed ook. Kaat, zijn PA, had zijn dochter kunnen zijn.

Tussen mijn 12e en 18e heb ik vele boeken van Smeets gelezen. Destijds kon ik er enorm van genieten. Tegenwoordig zijn zij mij te nietszeggend, te slap. Smeets weet mij helaas niet meer mee te slepen in zijn verhalen. Ook al ben ik een groot sportfan. Maar wil je eens snel een boekje over sport en intriges lezen zonder er bij na te hoeven denken, dan is dit wel een prettig verhaaltje. Ook omdat het snel uit is. Accepteer wel dat de schrijver in het boek net zo belerend overkomt als dat hij dat op tv ook doet.

Kijk hier voor andere recensies:

boeken.blogo.nl

www.bibliotheeknetwerkzhzo.nl

http://www.leestafel.info/mart-smeets

2 reacties

Opgeslagen onder Recensie, Sport, Uncategorized