De ontbrekende tekst van De verschrikkelijke belevenissen van Barnaby Brocket

De verschrikkelijke belevenissen van Barnaby Brocket

De verschrikkelijke belevenissen van Barnaby Brocket

Het is denk ik het ergste dat je als uitgever kan overkomen. Je drukt een boek, start de verkoop en komt er pas later achter dat er een stuk tekst in het boek ontbreekt. Het gebeurde onlangs in het boek De verschrikkelijke belevenissen van Barnaby Brocket van John Boyne. ‘Gelukkig’ mogen diegenen die het boek hebben gekocht een digitale versie van het boek gratis downloaden.

Tussen pagina 132 en 134 is een stuk tekst verdwenen. Hoe is het mogelijk? Wie heeft er zo verschrikkelijk zitten slapen? Ik kan het me niet voorstellen dat je zo’n fout over het hoofd ziet. Maar gebeurd is gebeurd. Dan moet je op zoek naar een oplossing. Uitgeverij De Boekerij heeft ervoor gekozen om kopers een gratis e-book te geven. Zij moeten dan wel het eerste woord van pagina 44 van het bewuste boek invullen op ebook.nl/boyne.

Keurig opgelost? Nou, niet echt. Want jouw boek is gewoon incompleet. En een digitaal boek, wat heb je eraan als je het papieren exemplaar al bezit? Bovendien moet je eerst weer een account aanmaken en… Lastig, lastig, lastig. Ik zou een nieuw boek willen hebben. Mijn incomplete gekochte exemplaar ruilen voor een nieuwe waar de tekst wel in staat.

Maar over de andere kant, het is maar een klein stukje tekst. Print het uit en stop het tussen pagina 132 en 134. En vooral niet boos worden. Uiteindelijk is een foutje menselijk. Kijk voor de ontbrekende tekst hieronder.

Verdwenen tekst De verschrikkelijke belevenissen van Barnaby Brocket:

Barnaby sloeg alles met veel interesse gade en richtte zijn blik toen op zijn reisgenoot, die verdiept was in een artikel, ook al wist Barnaby zeker dat hij hem ongeveer een half uur geleden precies dezelfde bladzijde aandachtig had zien lezen.
Natuurlijk was Barnaby de vorige avond, toen hij Charles voor het eerst ontmoette, van zijn stuk gebracht door de donkerrode littekens en gerimpelde huid die zijn gezicht bedekten van vlak onder zijn rechteroog tot aan de linkerkant van zijn kin. Eén oor zag er ook nogal eng uit, en boven zijn rechterwenkbrauw was een stuk helderwitte huid dat helemaal glad leek. Ook al wist hij dat het onbeleefd was, toch bleef hij staren tot Charles uiteindelijk de krant liet zakken en hem aankeek.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Nieuws

Recensie: Lenins balsem – Pieter Waterdrinker

Lenins Balsem - Pieter Waterdrinker

Lenins Balsem – Pieter Waterdrinker

Zo anders, maar toch zo typisch Russisch. Pieter Waterdrinker is met het boek Lenins balsem erin geslaagd een compleet andere roman over Rusland te schrijven. Een keer geen spionage en KGB, maar een verhaal over een Nederlandse jongeman die langzaam in het moeras van corruptie en criminaliteit wegzakt. En ondertussen gooit de Sovjet Unie in sneltreinvaart het communisme van zich af.

Moskou 1991. Het Sovjetrijk beleeft zijn nadagen. Miljoenen mensen staan voor lege winkels in de rij. De 26-jarige jurist en kruidenierszoon Olaf Weber wordt door een Belgische reisorganisatie in Moskou gestationeerd, waar hij al snel verzeild raakt in de onderwereld van zwarthandelaren, pooiers, hoeren en oplichters.
Weber ontmoet er de aartsritselaar Alexander Perelman, die hem in vertrouwen neemt: Perelman vertelt hem dat de balsem, waarin het lijk van Lenin sinds zijn dood in 1924 om de zoveel tijd wordt ondergedompeld, tevens een schoonheidselixer is. Het belooft eeuwige jeugd. Nu het IJzeren Gordijn is gevallen en de wereldmarkt lonkt, kunnen Weber en Perelman met deze wonderzalf goud verdienen. Ze worden partners.
Alleen: hoe komen ze aan de geheime formule van de mysterieuze balsem?

Waterdrinker vertelt een verhaal dat zo onwaarschijnlijk is, en toch weet hij het gevoel te geven dat het echt mogelijk is. Een schoonheidselixer uit het balsem van Lenin? Prachtig gevonden. En die Russen zijn zo krankzinnig in dit verhaal, dat je hen gewoon gaat geloven. In tussentijd is Olaf Weber nogal goedgelovig en laat hij zich behoorlijk meeslepen door zijn ‘interessante’ vrienden. Het levert prachtige situaties op.

Wanneer je van spanning, absurditeit en Rusland houdt, dan is dit boek echt een topper. Maar ook voor diegene die gewoon een vermakelijk boek zoekt en niets met Rusland heeft, is dit een aanrader. Pieter Waterdrinker heeft een zeer aantrekkelijk schrijfstijl die ongelofelijk makkelijk wegleest.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Recensie, Roman

Met nieuwe naam Polare sneeuwt De Slegte onder

Selexyz, De Slegte en Polare. Het is hetzelfde als 1+1=2. Want de samengevoegde boekhandels Selexyz en De Slegte gaan verder als Polare. Wat dat laatste met een boekhandel te maken heeft? Geen idee. Het klinkt in ieder geval doods voor de liefhebber van De Slegte.

Officieel is het allemaal nog niet. Maar boekensite MustReads.nl is er nogal van overtuigd. Zij hebben onderzoek gedaan in het Benelux Merkenregister en diverse aanvullende ‘bewijzen’. 21 juni zal de nieuwe naam officieel naar buiten worden gebracht.

Ik vind het jammer dat de namen Selexyz en De Slegte uit het straatbeeld verdwijnen. De Slegte zelfs iets erger dan Selexyz. Want wat kon je daar heerlijk rondsnuffelen. Niet alleen tussen nieuwe boeken, maar ook op de tweedehands afdeling. Selexyz heeft wat dat betreft een iets elitaire uitstraling. Prima plek om een boek te kopen, maar veel minder een zaak waar je een middag gaat snuffelen. Wat passen deze twee partijen daarom ook op het eerste oog slecht bij elkaar. Alsof het straatschoffie dat een dag op pad gaat met een heer van stand. Dat kan haast niet goed gaan.

Deze fusie gaat dus een compleet nieuwe winkel opgeleverd. Natuurlijk moet die zaak een nieuwe naam. Maar Polare? Daar trek je geen extra klanten mee. Plus dat het mij als fan van De Slegte ook weer elitair voorkomt. Gelukkig kent mijn omgeving ook nog enkele onafhankelijke tweedehands boekwinkels. En hoef je van rondsnuffelen in de krochten van het internet niet te niezen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Opinie

Dramatiek in Het winterpaleis is te overheersend

Als liefhebber van boeken over Rusland en de Sovjet Unie heb ik onlangs het boek Het winterpaleis van John Boyne geprobeerd te lezen. Proberen, want halverwege heb ik het boek aan de kant gelegd. Veel te veel drama.

Het winterpaleis - John Boyne

Het winterpaleis – John Boyne

Dat klinkt alsof Het winterpaleis een slecht boek is. Dat is niet het geval. Het is helemaal niet slecht geschreven. Integendeel zelfs. Maar waar ik hoopte op een verhaal met veel meer Rusland, kwam ik bedrogen uit. Het is de kanker van Zoya, één van de twee hoofdpersonen in het boek, dat overheerst. Plus al die andere drama’s die het gezin Jachmenev door de jaren heen heeft beleefd. Iets te veel van het goede (of slechte), wat mij betreft.

In Het winterpaleis gaat het over de tachtigjarige Georgy Jachmenev, die in Engeland woont met zijn geliefde vrouw Zoya. Hun huwelijk is liefdevol, maar getekend door tragedie: het verlies van geliefden en de ervaringen van een leven in ballingschap. Als Zoya ernstig ziek wordt, maakt het paar zich op om nog eenmaal naar het Rusland van hun jeugd te reizen, het land dat hen heeft gemaakt en gebroken. Georgy en Zoya nemen de lezer mee op een spannende, emotionele reis naar Sint Petersburg in het begin van de twintigste eeuw, naar het winterpaleis van de tsaar en zijn vrouw. Het was een tijd van verandering en dreiging, waarin ook een onverwachte, onmogelijke liefde opbloeide. Een liefde die leidde tot een gevaarlijke vlucht door het Europa van tussen de wereldoorlogen. Het winterpaleis is een meeslepend epos dat decennia en continenten omspant en de lezer ademloos achterlaat.

Bovenstaande alinea is de officiële omschrijving van de uitgeverij over het boek. Een emotionele reis is het zeker, de spanning is tot halverwege echter ver te zoeken. Ik zou er graag meer over willen vertellen, maar dat gaat me niet lukken. Heb jij het hele boek wel gelezen, dan ben je welkom om dit artikel aan te vullen.

Hoewel ik het boek niet geheel gelezen heb, denk ik toch één veilige tip te kunnen geven. Mensen die niet van al te veel dramatiek houden, moeten zeker niet aan Het winterpaleis beginnen.

1 reactie

Opgeslagen onder Boeken, Roman

Zeg me wie ik ben krijgt ereplaats in boekenkast

Zeg me wie ik ben - Julia Navarro

Zeg me wie ik ben – Julia Navarro

Liefst 830 pagina’s dik. Met Julia Navarro haar boek Zeg me wie ik ben krijg je kwantitatief erg veel waar voor je geld. Maar waar menig dik boek doorgaans zijn weglegmoment kent, is Zeg me wie ik ben van het begin tot het einde spannend. Een topprestatie!

In Navarro haar roman draait het om een jonge Spaanse journalist die de opdracht krijgt onderzoek te doen naar zijn onbekende overgrootmoeder. Het is een zoektocht die begint vlak voor de Spaanse burgeroorlog en die de lezer meeneemt Madrid naar het Moskou onder Stalin, Nazi-Duitsland, fascistisch Italië en naoorlogs Berlijn. Gaandeweg komt de journalist achter het bijzondere leven van Amelia Garayoa. Een vrouw uit een rijke familie die gedreven door liefde en naïviteit niet altijd de verstandigste keuzes heeft gemaakt en die haar in aanraking brengt met verraad, vaderlandsliefde en marteling.

De rol van de jonge journalist is slechts klein. Hij bezoekt alleen mensen die zijn overgrootmoeder  hebben gekend. Volledig chronologisch door de tijd heen wordt je als lezer in elk avontuur getrokken van Amelia Garayoa, die lezen als een verhaal op zich. Een uitstekende keuze van de schrijfster. Regelmatig  is het echter jammer dat de journalist weer op bezoek moet bij een andere getuige uit het leven van Amelia. En de ruzies die de journalist met zijn moeder heeft, zijn ook overbodig.

Maar het verhaal van Amelia Garayoa is geweldig. De schrijfster had een kapstok nodig om het aan op te hangen en heeft daarvoor de jonge journalist uitgekozen. Het zij haar vergeven. Want al met al is het gewoon een heerlijk boek.  In mijn ogen niet het beste boek in mijn boekenkast, maar het verovert zeker een ereplaatsje.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boeken, Recensie, Roman, Spanning, spionage, Thriller

Esther Verhoef schrijft met Tegenlicht opnieuw succesnummer

Tegenlicht - Esther Verhoef

Tegenlicht - Esther Verhoef

Laat Esther Verhoef een boek schrijven en het wordt gegarandeerd een succes. Dat blijkt wel weer met Tegenlicht, dat deze week uit het niets op nummer 1 terecht komt in De Bestseller 60. Opmerkelijk is het misschien niet eens zo, bijzonder des te meer.

Nederland kent op dit moment enkele zeer populaire literaire thriller schrijfsters. Naast Verhoef  denk ik dan bijvoorbeeld aan Saskia Noort, Simone van der Vlugt en Suzanne Vermeer. En misschien voegt zich daar binnenkort ook wel Linda van Rijn bij, die deze week De Bestseller 60 binnenkomt met Last Minute. De literaire thriller is populair, dat mogen we wel concluderen. Volgens velen zijn het vrouwenboeken. Misschien is dat ook wel zo. Op advies van Jean van Dijk lees ik nu Close Up van Esther Verhoef. En eerlijk is eerlijk, ik doe het met plezier.

Maar Tegenlicht is geen boek zoals we dat van de schrijfster kennen. Geen moord en doodslag. Het is een boek over een tragische jeugd, deels gebaseerd op Verhoef haar eigen jeugd. Ze laat zien hoe het een gepest en verwaarloosd meisje later in haar leven vergaat. Desondanks is het bij de start van de verkoop onmiddellijk weer populair. En dat heeft ze te danken aan de prima reeks boeken die ze hiervoor heeft geschreven.

Tegenlicht

Vera Zagt heeft het niet gemakkelijk gehad als kind. Haar moeder zat vaker in een psychiatrische inrichting dan dat ze thuis was, haar autoritaire vader behandelde haar alsof ze een van zijn rekruten was en gepest worden op school was ook eerder regel dan uitzondering.
Als volwassene heeft Vera nog altijd een beschadigd zelfbeeld. Ze is inmiddels twintig jaar samen met Lucien Reinders, een succesvol ondernemer. Haar huwelijk, haar werk als dierenfotografe en haar huis – ‘t Fort – zijn de drie wankele pijlers waarop haar leven steunt.
Wanneer de relatie met Lucien onder druk komt te staan, raakt Vera in paniek en vlucht in een buitenechtelijke verhouding. Dan gebeuren er meer dingen waardoor ze langzaam maar zeker de controle verliest. Vera zal zich moeten losmaken van haar traumatische ervaringen en haar zorgvuldig opgebouwde muren moeten afbreken. Vera moet leren leven en vertrouwen krijgen. Maar is het daarvoor niet te laat?

1 reactie

Opgeslagen onder Boeken, Niet gelezen, Nieuws, Ranglijst, Thriller

Recensie: Broomby beschrijft lijden goed in De man die naar Auschwitz wilde

De man die naar Auschwitz wilde

De man die naar Auschwitz wilde

Uit het niets verscheen afgelopen week het boek De man die naar Auschwitz wilde van Denis Avey en Rob Broomby in De Bestseller 60. Nou ja, uit het niets, dat ook weer niet. Al eerder stond De man die naar Auschwitz 24 weken in de ranglijst. Toevallig heb ik het kort geleden gelezen en het boek heeft mij behoorlijk gegrepen.

Al ruim een half jaar lag De man die naar Auschwitz wilde in mijn boekenkast. Jarenlang heb ik alle boeken over de Tweede Wereldoorlog versleten. De interesse is er nog altijd, maar de wil om er over te lezen is een beetje over gegaan. Vandaar dat ik er best tegen op zag. Ook omdat het best een zwaar onderwerp is en een waargebeurd verhaal. Maar toen ik er eenmaal in begon was dat gevoel snel verdwenen. De man die naar Auschwitz wilde is vrij luchtig geschreven, terwijl er niet om de hete brij wordt heen gedraaid.

Denis Avey, een dappere jonge Britse soldaat, vecht in de Tweede Wereldoorlog in Noord-Afrika. Daar wordt hij in 1944 krijgsgevangen genomen. In het werkkamp in Duitsland waar hij terechtkomt, werkt hij zij aan zij met gevangenen uit het nabijgelegen Auschwitz. Denis is geschokt door de verhalen die hij van hen hoort en voelt het als zijn plicht er met eigen ogen kennis van te nemen en de wereld ooit zijn verhaal te kunnen vertellen. Denis vat het gewaagde plan op van kamp te wisselen met een jonge joodse gevangene uit Nederland. Gekleed in diens smerige gestreepte kampkleding met gele ster loopt hij tussen andere gevangenen onder de poort met Arbeit Macht Frei Auschwitz binnen, niet wetende wat hem te wachten staat en of ze elkaar ooit weer zullen zien.

De titel van het boek doet vermoeden dat het verhaal zich volledig in Auschwitz afspeelt, maar dat is niet het geval. Ook de hele voorgeschiedenis van Denis Avey in het leger wordt op goede wijze omschreven. Je wordt in het verhaal gezogen en leeft met Avey mee. Na zijn gevangenneming wordt hij naar Auschwitz gebracht. Hoewel Avey niet in het Jodenkamp komt, komt hij als dwangarbeider wel in contact met Joodse dwangarbeiders. Hij ziet de mensen om zich heen lijden en verschillende sterven. Hij ziet ook dat de Joodse gevangenen het zwaarder hebben dan de krijgsgevangen soldaten. Hij wil dat verschil aan den lijve ondervinden. Rob Broomby heeft dit lijden goed verwoord. Niet te zwaar, wel erg eerlijk. Daardoor sloeg ik het boek na de laatste bladzijde met een prettig gevoel dicht en kan ik het een ieder met interesse in de Tweede Wereldoorlog aanraden.

 

1 reactie

Opgeslagen onder Boeken, Ranglijst